Kefalonia is het grootste eiland van de Ionische Zee — en het eiland dat in 1953 vrijwel met de grond gelijk werd gemaakt.

Op 12 augustus 1953 troffen twee zware aardbevingen kort na elkaar Kefalonia en de rest van de Ionische eilanden. Vrijwel elk dorp op het eiland werd verwoest; de wederopbouw die volgde bepaalt tot op de dag van vandaag hoe Kefalonia eruitziet — overwegend jonge, lage architectuur uit de jaren '50 en '60, met hier en daar een uitzondering die de ramp overleefde.

Fiskardo, het dorp dat bleef staan

Fiskardo, helemaal in het noorden van het eiland, was de enige plek die de aardbeving van 1953 grotendeels ongeschonden doorstond. De Venetiaanse gevelhuizen rond de jachthaven zijn daardoor de enige plek op Kefalonia waar je nog architectuur uit vóór de ramp ziet — een klein, kleurrijk dorp dat inmiddels een van de populairste jachthavens van de Ionische Zee is.

Odysseus, Kefalonia en het buureiland

Vlak voor de kust van Kefalonia ligt Ithaka, het legendarische thuiseiland van Odysseus uit Homerus' Odyssee. De twee eilanden delen een gemeenschappelijke Myceense geschiedenis, en oudheidkundigen hebben eeuwenlang gedebatteerd over welke plekken op Kefalonia zelf ook in de verhalen van Homerus voorkomen.

De druif van de berg Ainos

Mount Ainos, het hoogste punt van de Ionische eilanden, geeft zijn naam aan de zwarte Kefalonische pijnboom die er groeit, en aan de wijngaarden op zijn onderste hellingen. De Robola-druif — een van de weinige witte druivenrassen die goed gedijt op de kalkrijke, hooggelegen bodem van het eiland — groeit hier op tot 800 meter hoogte, in wijngaarden rond de dorpen Omala en Lourdata.

Melissani en de ondergrondse wereld

Het kalksteen van Kefalonia is vergeven van grotten en ondergrondse waterlopen. De bekendste, Melissani bij Karavomylos, is een deels ingestorte grot met een onderaards meer waar zonlicht door een gat in het dak naar binnen valt. Wetenschappers hebben ooit met kleurstof aangetoond dat zeewater dat bij Argostoli in gaten in de rotsen verdwijnt, dagen later hier weer opduikt — een van de weinige plekken ter wereld waar dit fenomeen zichtbaar is.

Een roman, een film, en de wereld die kwam kijken

Louis de Bernières' roman "Captain Corelli's Mandolin" (1994), en de verfilming die volgde, bracht Kefalonia voor het eerst in beeld bij een breed internationaal publiek. Het boek speelt zich af tijdens de Italiaanse en Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog, en verwijst naar het bloedbad van de Italiaanse Acqui-divisie op het eiland in 1943 — een van de zwaarste oorlogsmisdaden tegen Italiaanse militairen tijdens de oorlog.